Έστω ότι, την κατάλληλη στιγμή,
οι κατάλληλοι άνθρωποι έφτιαχναν ό,τι πιο τέλειο.
Έστω ότι ήταν τόσο καλό, που, όσο κι αν πάλευαν οι άλλοι,
δεν μπορούσαν να φτιάξουν κάτι καλύτερο.
Δε συμβαίνει συχνά.
Αλλά η Porsche 911 Carrera RS του 1973
ήταν έτσι.
Πρώτη φορά μια εταιρεία αυτοκινήτων έβγαλε ένα αγωνιστικό στην παραγωγή.
Συνολικά κατασκεύασαν 1.580 αυτοκίνητα.
Είχαν λεπτότερο γυαλί και μέταλλο.
Την πρώτη αεροτομή σε αυτοκίνητο που πωλούνταν στο ευρύ κοινό.
Είχε επίπεδο εξάρη κινητήρα 210 ίππων.
Και όλοι αυτοί οι αριθμοί δε σημαίνουν τίποτα.
Ρωτήστε όποιον την έχει οδηγήσει.
Αυτό το αμάξι έχει κάτι που σου δίνει την αίσθηση του τέλειου.
- Εμπρός; - Ο Σετ Μάιερς;
- Ο Τζέρι Σάινφελντ; - Ορθόν.
Είχαμε πει να πάμε για καφέ. Τι λες;
Δε θα έλεγα ποτέ όχι.
Αυτά θέλω ν' ακούω.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Σήμερα: Τον αγαπήσατε στο Weekend Update του Saturday Night Live,
και τώρα παρουσιάζει το Late Night with Seth Meyers.
Ο Σετ Μάιερς.
Χαίρομαι πολύ.
Αδημονώ να δω με τι αμάξι θα πάμε βόλτα.
Είναι ενός πεθαμένου.
Το πήρα όταν πέθανε,
και δε θα ξαναπουληθεί, ώσπου να πεθάνω εγώ.
Αυτά εδώ αλλάζουν κάτοχο, μόνο αν πεθάνει κάποιος.
- Γιατί διάλεξα αυτό για σένα; - Γιατί;
- Γιατί δεν είναι παίξε γέλασε. - Τέλεια.
Δηλαδή εσύ, ο Άνταμ Σάντλερ και η Σάρα Σίλβερμαν,
είστε από το ίδιο μέρος του Νιου Χάμσαϊρ;
- Ναι. - Ο Σετ, η Σάρα κι ο Σάντλερ, συντοπίτες.
Παρανοϊκό.
Όταν πήγαινα λύκειο, άρχισε να ξεχωρίζει ο Σάντλερ.
Θυμάμαι να λέω "Φοβερό! Ένας από δω παίζει στο SNL!"
Κι όταν πήγα στο κολέγιο, βγήκε η Σάρα.
"Απίστευτο! Δύο…"
Και λες "Δεν μπορεί να γίνουν τρεις".
Αν έλεγα κάτι έξω κι έβγαζε γέλιο,
στο σπίτι έλεγα ότι το είπε άλλος,
να μη φανεί ότι περηφανευόμουν.
Θεέ μου.
Γιατί αν έλεγα ότι το είχα πει εγώ,
μπορεί να γελούσαν από ευγένεια, επειδή ήμουν γιος τους.
Καλά, εσύ τα λογάριαζες όλα από την αρχή.
Ο μπαμπάς μου έλεγε από παλιά "Ποτέ μην ξαναλές το ίδιο αστείο στην κουβέντα.
Καμιά φορά, όταν λες κάτι αστείο,
το ξαναλές, μπας και πέρασε ντούκου".
Έλεγε "Ποτέ!
Γιατί μπορεί να το άκουσαν, κι απλώς να μην άρεσε.
Δεν υπάρχει χειρότερο από το να λες δύο φορές κάτι μη αστείο".
Ωραίος μπαμπάς. Χρηματομεσίτης, μ' ένα σωρό απόψεις για την κωμωδία.
Καλά, πιο πολλές κι απ' όσες έχω εγώ!
- Για πες, του πότε είσαι; - Του '73.
Όπως αυτό το αμάξι, του '73.
Καταπληκτικό!
Κι όταν σ' το είπα, δεν…;
- Τίποτα! - Πω πω.
Αυτό θα πει "Δεν πήρα χαμπάρι".
- Οι μοτοσικλέτες σ' άρεσαν ποτέ; - Ναι.
Για μένα είναι το τσιγάρο των μεταφορικών μέσων.
Τα μείον υπερκαλύπτουν ό,τι θετικό υπάρχει.
Πόσα αμάξια έχεις;
Τόσα που, αν τα δεις, δε θα πεις: "Εντάξει, λογικό είναι".
Αυτά ακούω.
Το καλοκαίρι με κουράζει.
Όλοι ενθουσιάζονται το καλοκαίρι,
αλλά εγώ δεν το πολυκαταλαβαίνω.
Μου λένε "Μα, μέσα θα 'σαι όλη μέρα;"
Ενώ εγώ λέω "Όλα όσα θέλω να κάνω είναι μέσα".
Όταν δίνεις 50ρικο, είναι ζήτημα τώρα πια.
- Το ελέγχουν πολύ. - Ναι.
Και σκέφτεσαι: "Εγώ το χρησιμοποίησα. Εσύ γιατί όχι;"
Αφού δεχόμαστε όλοι μας αυτή την απάτη, ότι "Το χαρτί έχει αξία".
- Έτσι; - Ναι.
Γιατί, λοιπόν, δεν παίζεις το παιχνίδι; Γιατί με σταματάς;
Είχαμε ένα σόου στο Φεστιβάλ Αυτοσχεδιασμού, στο Σικάγο.
Εκεί με πρωτοείδαν κάποιοι από το SNL.
Πες μου για το τηλεφώνημα.
Άφησαν μήνυμα.
"Πήραν από το SNL. Να στείλεις ένα βίντεο για οντισιόν".
Ένιωσα απίθανα κολακευμένος,
αλλά πίστευα ότι δε θα 'χε συνέχεια.
Σαν ιστορία που τελειώνει με…
"Τότε μου 'στειλε το SNL τη διεύθυνσή του".
- Πόσα χρόνια είσ' εκεί; - Τελειώνω τη 12η σεζόν.
- Φοβερό! - Ναι, ξέρω.
Λίγους μόνο μ' έχει αφήσει ο Λορν να τους πω ότι θα τους προσλάβουμε.
- Ο Τάραν Κίλαμ, από το καστ. - Ναι.
Πήγαινα στο Λος Άντζελες, κι ήταν στην πτήση μου.
Εγώ στην μπίζνες, αυτός όχι.
Και πήγα πίσω και του είπα: "Πέντε χρόνια μόνο.
Σε πέντε χρόνια θα 'σαι στην μπίζνες".
- Μόνο που δεν είναι αλήθεια. - Όχι, καθόλου.
Δε θέλω να αφήσω το αμάξι εδώ.
Δε μ' αρέσει το σημείο…
δίπλα σ' ένα αγροτικό με τρύπα από σφαίρα στο παρμπρίζ.
Θα το προσέχει αυτή. Η γυναίκα-νεκροκεφαλή καβάλα στο άλογο.
Ξέρεις πόσο άσχημα νιώθω τώρα;
Χαίρομαι που το βλέπω ο ίδιος!
- Χαμηλό είναι; - Αφού αγγίζει τη γη!
- Δεν ξέρω από αμάξια… - Κι εσύ ακόμα…
- Θα ήθελα πολύ έναν καφέ. - Καφέ, ναι.
- Δύο "εσπρέσο λούνγκο"; - Ναι.
Εγώ έναν φίλτρου χειρός.
Γνωριστήκαμε στο SNL, όταν έπαιξες στο Σοβαρά;, ε;
Ναι. Και ήταν ό,τι πιο αστείο έχω κάνει σ' αυτήν την εκπομπή.
Το ρεπορτάζ αποκάλυψε πολλά για τον Μάσα,
πράγμα που μας οδηγεί στο "Σοβαρά;" με τους Σετ και Τζέρι!
Θυμάμαι ότι σου τηλεφώνησα για να σε "ψήσω".
"Στο Σοβαρά; θα έπαιζες;"
Θυμάσαι τι είπες;
Ναι, είπα "Μάλλον. Νομίζω ότι εγώ το επινόησα".
Έρικ, όταν παραδέχτηκες τελικά ότι του έβαλες χέρι,
υποστήριξες ότι παίζατε "μάχη γαργαλητού".
Σοβαρά;
Γενικά λένε ότι στην εκπομπή αυτή έχετε θέματα "εσωτερικής πολιτικής",
και δύσκολα βγάζει άκρη κανείς.
Πολιτικά, εγώ είμαι ο αρχηγός.
Γι' αυτό, δε βλέπω "πολιτική".
Όπως ο Πρόεδρος που λέει: "Όχι, είναι τέλεια η διακυβέρνηση".
Πόσο συχνά κάνεις εμφανίσεις σε κάτι φιλανθρωπικό;
Να σου εξηγήσω κάτι πάνω σ' αυτό.
Κάποιοι θα έλεγαν ότι όλη σου η καριέρα είναι φιλανθρωπική πράξη…
ότι αφιερώνεσαι σ' αυτήν την κάπως επώδυνη ύπαρξη,
για να κάνεις τον κόσμο λίγο φωτεινότερο.
Την πρώτη φορά που με είδαν φίλοι σε σταντ απ τρόμαξαν,
όταν είδαν πόσο μίνιμαλ είναι όλα.
"Μόνο θα μιλάει! Για μία ώρα!"
Κι από τότε, μόνο αυτό σκέφτομαι όποτε βγαίνω.
Η τελευταία μου σκέψη "Μία ώρα!"
Σαν να θυμάσαι, τελευταία στιγμή, πόσο μεγάλο άλμα κάνεις.
Ή σαν το "Είμαι σε πολυκατάστημα, με διάρροια. Τι κάνω;"
- Ναι. - Αλλά δε συμβαίνει τόσο συχνά.
- Μην τα κανονίζεις όλα με βάση αυτό! - Όχι!
Δε θα φοράς κάθε μέρα πάνα ενηλίκων,
μήπως και σε πιάσει διάρροια εκεί.
Και παίρνεις αστεία από το Update; Ή…
Κλείνω με αυτά που κόψαμε, λόγω της λογοκρισίας του NBC.
Αλλά είναι φονικά!
Όπως μου έλεγε ο Ντέντζερφιλντ, "Τα φονικά καταζητούνται σε 50 πολιτείες".
Όταν πρωτογνώρισα τον Ντον Ρικλς,
καθόταν μόνος του.
Λέω "Αφού τον λατρεύω. Πάω να χαιρετίσω".
Γονατίζω και λέω "Γεια σας, λέγομαι Σετ Μάιερς, σας θαυμάζω πολύ".
Έπινε καφέ. Με κοιτάζει, σηκώνει αγανακτισμένος τα μάτια,
πίνει μια γουλιά καφέ…
και λέει "Περίμενε. Συνήθως δεν ενθουσιάζομαι έτσι με τις γνωριμίες".
Λέει "Κρίμα που κόψαν το Saturday Night Live".
"Δεν το έκοψαν". Λέει "Άσε να χαρώ".
- Είδες ο Λιμπεράτσε την Κυριακή; - Ναι.
Είδες ότι είχε γεμάτο το Radio City για 56 βραδιές;
Ο Φρεντ Άρμισεν, από την εκπομπή μας, ήταν ταξιθέτης εκεί τότε.
Κουλό;
Κι έλεγε ότι το πρώτο βράδυ ο Λιμπεράτσε είπε,
"Είναι εδώ ένα ζευγάρι παντρεμένο 50 χρόνια.
Γνωρίστηκαν σε συναυλία μου".
Όχι! Ξέρω τη συνέχεια.
Κάθε βράδυ το 'λεγε! Κι άρεσε!
Αυτό είναι, βιώνεις την ευτυχία!
- Γιατί όχι; - Πείραζε κανέναν;
- Ποιον πείραζε; - Ναι.
Αλλά είναι όλο…
αναληθές.
Κάποιοι το λένε απάτη.
Για μένα ήταν η πιο ωραία εμπειρία εκεί.
Ο μπαμπάς λέει ωραίες ιστορίες.
- Τι δουλειά κάνει; - Οικονομικά.
Αστείος χρηματομεσίτης!
Η μαμά μου… Όταν της λέει μια ιστορία, τον διακόπτει…
Πόσες φορές τον έχω δει να κάνει έτσι…
Σαν Κόμπι Μπράιαντ που δίνει περίπλοκη πάσα σε άσχετο.
- Ναι. - Αμίλητος. Μονίμως έτσι…
"Δε ρίχνω το επίπεδό μου".
Και είναι ερωτευμένοι, σε απελπιστικό βαθμό,
αλλά της είναι αδύνατον να μην τον διακόπτει.
Πες ότι κάποιος λατρεύει το βιολί,
κι όποτε παίζει ο βιολονίστας, φωνάζει "Τέλειο, ε;"
Άπαιχτη είναι!
Τις πρώτες τέσσερις σεζόν ζορίστηκα.
"Παίζει να 'μαι, απ' όλους εδώ, ο χειρότερος.
Ο χειρότερος στις μιμήσεις, στις προφορές.
Μήπως να γίνω σεναριογράφος;
Ίσως τελικά δεν είμαι ηθοποιός".
Την τρίτη σεζόν ο πατέρας μου είπε,
"Νομίζω ότι για να ξεχωρίσεις χρειάζεσαι άλλους δυο ρόλους".
Και θυμάμαι ότι του είπα:
"Τα 'χεις καταφέρει πολύ καλά, ασκώντας μου σκληρή και ειλικρινή κριτική.
Δεν το χρειάζομαι πια.
Οπότε, πρέπει να μετατρέψεις ό,τι κάνεις,
σε έναν εντελώς άλλο ρόλο στήριξης".
Η μαμά μου έκανε κάτι ωραίο στις αρχές.
Έφτιαξε μια συλλογή με τα καλύτερά μου στην εκπομπή.
Αν είχα μια ατάκα, ως σερβιτόρος, κρατούσε μόνο αυτήν.
Κι έλεγε "Είδατε τον Σετ στο SNL;"
Και τους έβαζε να δουν ένα ξεκάρφωτο: "Ορίστε, το φαγητό σας".
Ή, μετά, ένα πλάνο να 'μαι ντυμένος αρκούδα…
Έλεγα "Δεν είναι τα 'καλύτερα'.
Αυτό είναι απόδειξη εστιατορίου".
Με τη φίλη μου έχω ένα ιταλικό γκρεϊχάουντ.
Ναι, τα ξέρω.
Μικρός είχα όλο μεγάλα σκυλιά.
Που μένουν έξω, σκυλιά της εξοχής.
Και τώρα βγάζω βόλτα έναν σκύλο που φοράει πουλόβερ.
Πάντα λέω, πριν πάρεις σκύλο,
πάρε μια πυραμίδα σκυλοτροφή
και μια πυραμίδα σκ… σκύλου,
και βάλε το σκυλί στη μέση.
Κοίτα, λοιπόν, τι θα κάνεις. Θ' αγοράσεις όλα αυτά μαζί.
- Το θες ακόμα; - Έτσι είναι.
Το ταΐζουμε με τα καλύτερα.
Κάποιες φορές λέω "Κι εγώ θα το 'τρωγα αυτό.
Αρκεί να στράβωναν μόνο δύο πράγματα".
- Κουτάβι το πήρατε; - Ναι.
Γιατί τα βρίσκεις και σε άσυλα, από κυνοδρομίες.
Εμείς όχι. Όλο λάθη κάναμε.
Την πρώτη μέρα πετύχαμε τη Μάρθα Στιούαρτ.
- Λέει "Από πού το πήρατε;" - Θεέ μου.
Κι είπα ψέματα, αμέσως.
"Από εκτροφείο".
Λέει "Πού;" Λέω "Στο Μιζούρι".
Έψαχνα να βρω σε ποια πολιτεία θα ήξερε τα λιγότερα εκτροφεία.
Στο Μιζούρι.
Τι θα σου λείψει πιο πολύ από το SNL;
Έγραψα πολλά που βγήκαν με τίτλο "Digital Shorts".
Αλήθεια, το "Ψηφιακά" που λέει ο τίτλος
αφορά κάποια τεχνολογία απρόσιτη σε όλους εμάς;
"Ψηφιακά; Για κάτσε λίγο!
Εγώ έχω ακόμα μηχανή των 8 μιλιμέτρ!"
Πώς βρίσκεις λάστιχα γι' αυτά τα παλιά αμάξια;
Στα λάστιχα ψάχνεις για τα πιο "φρέσκα".
Αλλά κάθε πότε αλλάζεις;
Κάθε πέντε χρόνια.
Και από πότε το έχεις αυτό;
Κάπου πέντε χρόνια.
Βλέπεις, έχει μπόλικη δύναμη κι είναι πολύ ελαφρύ.
- Σε φοβίζει; - Λίγο, ναι.
Μου είπαν μια ιστορία πρόσφατα.
Οδηγούσε κάποιος στην πόλη,
κι είδε ένα αυτοκίνητο να πηγαίνει σαν τρελό,
να πετάγεται τρεις λωρίδες πέρα,
ξανά πίσω, και να στρίβει.
Και λέει "Καλά, τι έχει πάθει το άτομο;"
Σταματάει δίπλα του σ' ένα φανάρι, κι οδηγεί μια μεσήλικη Ασιάτισσα.
Της λέει "Μα τι κάνετε!"
Και του λέει "Δεν ξέρω".
Την αλήθεια τού είπε!
Αυτό τερματίζει κάθε συζήτηση.
Ξέρεις κάτι; Άφησα τα λεφτά στο αμάξι.
- Έχεις εσύ; - Ναι.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Ζητώ συγγνώμη που…
Ναι, σε βλέπω, κλαις.
Ευχαριστώ.
Γιατί σ' ευχαριστώ;
Αφού εγώ σε κέρασα.
- Τι φιλοδώρημα… - Καλό.
- Ανάλογο της τσέπης σου; - Ναι.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης